Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Catharina, 's morgens vroeg
Belevenissen
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


voor ieder wat wils, wil je als gast reageren vergeet dan niet je naam erbij te zetten, anders word je verwijderd!



Mijn Profiel

Catharina9
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Beetje cynisch, vraag niet waarom
01 oktober 2020 07:57

Deze dag in de geschiedenis met
01 oktober 2020 07:52

Hortus Leiden
01 oktober 2020 06:52

Lieve Jansje
01 oktober 2020 06:37

Spreuken
01 oktober 2020 06:25




Fotoboeken


Zandvoort 1 (20)
_
2 daagse Spaubeek > Sittard deel 2 (25)
_

De Pier van Scheveningen (35)
_
De liefde? (22)
_

De Vlinderhof (32)
_
Panbos (42)
_



Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Gery
14 september 2020 00:26
_
Wat een leuk gedicht van de trein.

Catharina voor Gery
06 september 2020 17:25
_
Hoi Catharina, wat een prachtige stulpjes heb je uitgekozen. Mooie foto's.....Gery jouw bericht verwijderd....zie email dan begrijp je het...je tekst heb ik hier weer bij gezet en bedankt hiervoor. fijn dat je er weer bent.

Catharina voor Gery
06 september 2020 17:18
_
Bedankt voor je reacties zal je elders iets sturen daar je hier als gast bent en dit niet openbaar kan.




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door xxmokum om 21:13
_
Xxmokum Online

Door SiebevanderBij om 21:13
_
SiebevanderBij Online

Door anka om 21:09
_
Anka Online

Door LadyLely om 21:08
_
Nieuwe Club forum reactie geplaatst

Door nandes57 om 21:06
_
Nandes57 Online

Door el060 om 21:05
_
El060 Online

Door mellina om 21:05
_
Mellina Online

Door hehety om 21:03
_
Hehety Online





_

Andere artikelen



GESPIEGELD IN DE RADIO



GESPIEGELD IN DE RADIO

Over de zin van mijn bestaan

Het zal verspreid over de jaren zeventig en tachtig zijn dat ik mezelf regelmatig afvraag of ik wel besta. Ik vind het als kind namelijk helemaal niet zo vanzelfsprekend dat ik besta. Ik herinner mij dat ik mijzelf in het radiotoestel weerspiegeld zie en denk: ,,Ja, dat ben ik, dus het zal wel waar zijn.”

Maar ik vind het nogal raar, dat bestaan. Het is moeilijk te bevatten dat de dingen die mij overkomen daadwerkelijk gebeuren. Ik houd er toch rekening mee dat ik alleen voorkom in de droom van een ander, of dat ik verzonnen ben.

Ik heb niet de indruk dat andere mensen zich dit ooit afvragen. Dat ze het een logische zaak vinden dat ze leven, dat ze rondlopen. Dat ze dat nog niet eens vinden, omdat ze er überhaupt niet over nadenken.

Zelf weet ik het zo net nog niet. Ik wil best geloven dat ik besta, maar ik houd toch wel rekening met de mogelijkheid dat het eigenlijk niet zo is.

Denk ik dan dus. Als kind.

Maar ook vandaag de dag bekruipt die twijfel mij nog wel eens. Althans het gevoel dat het toch heel erg merkwaardig is dat ik besta. Ik heb aanvaard dat het blijkbaar zo is, maar wat voor mij een compleet mensenleven lijkt, is in die eerder genoemde droom van die onbekende andere misschien een flits van een seconde.

Niet dat ik dat laatste nou nog daadwerkelijk denk. Daartoe had ik enkel als kind het vermogen. Ik vraag me af of meer kinderen dat hebben, dat denken of je nou wel of niet bestaat of juist plotseling beseffen dát je bestaat.

Ik vermoed van wel. Het leven is iets waar je vaak weinig grip op hebt en dat geldt voor een kind helemaal. Dan spreekt het eigenlijk vanzelf dat je gaat denken dat iemand je verzonnen heeft. Alleen praat je daar met elkaar niet over. Want misschien vindt dat andere kind het wel stom wat je zegt.

Harrie Geelen heeft het gevoel één keer verwoord in een liedje uit de serie ‘Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer?’. ,,Ik ben een kind uit een boek, het begin is best leuk, maar het einde is zoek”, zingen de Kinderen van Hamelen. Het tweede refrein verwoordt, door een kleine wijziging, nog iets exacter het gevoel: ,,Dit kind gebeurt in een boek, het begin is best leuk, maar het einde is zoek.” Ook in de coupletten zingen ze vaak in de tweede persoon over zichzelf:

,,Dit kind lacht nog op bladzij vier

Op bladzij vijf lacht zij niet meer

Op pagina vierhonderdzeven

Blijft ze vechten met de beer”

En in de brug naar het laatste refrein zitten de sleutelzinnen:

,,Wie heeft die waanzin nou geschreven

Waarom je nauwelijks meer lacht?

Soms giechel ik, soms giechel ik heel even

Maar mag ik weten wie mij heeft bedacht?”

Harrie Geelen moet als kind dit soort dingen ook gedacht hebben. Anders kun je niet zo trefzeker zo’n onbestemd gevoel verwoorden.

Misschien zijn zulke gedachtengangen jeugdige, toekomstige schrijvers wel eigen.

In elk geval weet de jeugdige schrijver in mij dit gevoel wel om te buigen in iets productiefs. Want als ik een jaar of twaalf ben beeld ik me regelmatig in dat een dag uit mijn leven een aflevering van een tv-serie is. Als ik dan toch een onderdeel ben van een verhaal waar ik geen grip op heb, kan ik er immers net zo goed een eigen draai aan geven. Als ik er dan toch ben. Blijkbaar.

Dat wil niet zeggen dat ik die dagen die ik als een tv-spel zie, omzet in een toneelstukje dat ik opvoer. Ik laat de dag gewoon gebeuren en leg vast welke mensen ik tegenkom, in hoeveel scènes ze zitten, hoe lang ze alles bij elkaar te zien zijn, hoeveel tekst ze hebben en hoe belangrijk hun rol is in het verhaal van deze dag. Aan het einde van de dag, waarin ik dus onbewust beginnende kennis van scenarioschrijven heb verworven, bepaal ik de volgorde waarin de personen verschijnen op de aftiteling die ik in mijn hoofd draai.

Uiteraard sta ik in die aftiteling onbetwist bovenaan, met de rest op gepaste afstand.

De wereld is een onderdeel geworden van het verhaal dat ík er van gemaakt heb.


Ko de Laat




Artikel links



Geplaatst op 12 augustus 2020 09:06 en 265 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Catharina9  
12 aug 2020 09:07
Nou Ko dat heb je mis wat mij betreft ik vraag het me dagelijks af en ja soms krijg ik de antwoorden

Ofsen  
12 aug 2020 11:12
Als ik terug kijk op mijn leven, van Indië tot nu, weet ik zeker dat ik besta en als ik ga hemelen, kijk ik eerst even hoe de mensheid tegenover elkaar staat op aarde. is dat niet verbetert kom ik niet terug.
_





_
Catharina9  
12 aug 2020 11:37
Jij gelooft erin he René ik twijfel aan zo veel zelfs aan mezelf. maar ik besta en heb soms wel zin om te bestaan maar met regelmaat, steeds meer, hoeft het niet voor mij. laat de mensheid maar gaar koken en de goede mensen overblijven...wat een fantasie.