Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord


Klik hier voor meer informatie.
Catharina's openbare dagboek
Ditjes en Datjes
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


voor ieder wat wils, wil je als gast reageren vergeet dan niet je naam erbij te zetten, anders word je verwijderd!



Mijn Profiel

Catharina9
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Het klopt niet
01 juli 2020 07:53

Alphen aan den Rijn
01 juli 2020 06:38


WEINIG JONGENS BOVEN MIJ
01 juli 2020 06:30





Fotoboeken


Haarlem 1 (11)
_
Zandvoortse sloppies 3 (24)
_

Illustraties (10)
_
Pro Arte 2 (21)
_

Botanische tuinen Utrecht 5 (30)
_
2 daagse Spaubeek > Sittard, dag 2 deel 3 (27)
_






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Gery van der Hoek
31 mei 2020 22:58
_
"Stelletje onverlaten" Mooi die Heemtuin. Ik ken hem niet. Als een scholekster te keer gaat, is er meestal een nest in de buurt

Gery van der Hoek
27 mei 2020 06:12
_
Wat een leuk vervolgverhaal van "visitekaartje". Dit is wel heel erg toevallig. Wat fijn dat het gelukt was en dat dit verhaal toch nog een vervolg kreeg.

Gery van der Hoek
25 mei 2020 02:52
_
"Te gek" wat een "te gek" en leuk verhaal. Ik heb er van genoten. Ik kampeer zelf heel graag, dus dat was extra leuk, ik zag het voor me.




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Rosalina42 om 18:58
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door jeanneke1 om 18:58
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door jeanneke1 om 18:57
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Rosalina42 om 18:57
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door jeanneke1 om 18:57
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Rosalina42 om 18:56
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Femme48 om 18:56
_
Femme48 Online

Door jeanneke1 om 18:56
_
Nieuwe Reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Ziekenhuis



Klik hier als dit bericht niet correct weergegeven wordt in uw e-mailprogramma.

Job - zestien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

Drie maanden lang was Job nauwelijks gehandicapt. In onze quarantaine-bubbel lag hij gewoon als 16-jarige zoon op de bank, in een huis dat volledig is aangepast. Maar we zijn nog geen twintig minuten buiten de deur of de rolstoel vormt alweer ‘een probleem’.
We staan met de fiets voor het ziekenhuis op de plek waar vroeger de fietsenstalling was. Nu staat daar een partytent waar alle patiënten doorheen moeten lopen bij wijze van coronacheck. Er is een kleine stalling over, maar daar past onze rolstoelfiets niet in. Een beveiliger fronst, wijst en zet wat hekken opzij.
Na het parkeren lopen we met Job door de triagetent. De fles ontsmettingsmiddel staat te hoog voor een rolstoeler, dus wrijven we maar wat alcohol van onze eigen handen over die van hem. In de wachtkamer staan de bankjes anderhalve meter uit elkaar, behalve als je er een rolstoel naast schuift. Ongemakkelijk blijven we staan.
Eenmaal binnen vraagt de vrouw die de rugfoto gaat maken of Job zijn benen kan strekken. Nee, kan hij niet. Zijn pootjes staan gehoekt als die van een langpootmug. Opnieuw worden we eraan herinnerd hoe gehandicapt hij is.
Ik kijk mee op haar scherm. Zie de haakse wervelkolom van mijn zoon en voel de oude vertrouwde onrust in mijn maag. We zijn weer bij de zorgen van vóór de coronacrisis. Terug bij ons misvormde kind en zijn gezondheidsproblemen.
Wat was het fijn om drie maanden weg te blijven uit het ziekenhuis. Geen dokters, geen onderzoeken, geen uitslagen. Het bedrieglijke koesteren in onwetendheid. Leven onder een kaasstolp. Ik heb nu al heimwee.
Na de foto’s vluchten we naar huis. “Wanneer horen we eigenlijk iets?” vraag ik. De arts zal ons vertellen hoeveel de toestand met zijn rug is verslechterd. Rob weet ook niet wanneer. Zoeken we op, straks. Of niet.

Annemarie Haverkamp 30 mei 2020




Artikel links



Geplaatst op 02 juni 2020 06:09 en 268 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Catharina9  
02 jun 2020 07:55
Daar word je weer stil van