Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Catharina, 's morgens vroeg
Belevenissen
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


voor ieder wat wils, wil je als gast reageren vergeet dan niet je naam erbij te zetten, anders word je verwijderd!



Mijn Profiel

Catharina9
Ik ben nu online

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Boerenerfpad > red ik dit?
19 september 2020 07:04

Loesje
19 september 2020 06:35

Ik moest vanmorgen denken
19 september 2020 06:29

Zing
19 september 2020 06:25

Voor vroege vogels
19 september 2020 06:18




Fotoboeken


Strand (30)
_
Kabouters in de sneeuw (39)
_

Katwijk laatste deel (24)
_
Buitenplaats Jan en Joke Lourier (42)
_

De grootste Kerststal van Europa (56)
_
Beeldentuin met B & B (33)
_



Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Gery
14 september 2020 00:26
_
Wat een leuk gedicht van de trein.

Catharina voor Gery
06 september 2020 17:25
_
Hoi Catharina, wat een prachtige stulpjes heb je uitgekozen. Mooie foto's.....Gery jouw bericht verwijderd....zie email dan begrijp je het...je tekst heb ik hier weer bij gezet en bedankt hiervoor. fijn dat je er weer bent.

Catharina voor Gery
06 september 2020 17:18
_
Bedankt voor je reacties zal je elders iets sturen daar je hier als gast bent en dit niet openbaar kan.




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Catharina9 om 07:56
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd

Door Rosalina42 om 07:56
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Rosalina42 om 07:55
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Catharina9 om 07:55
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd

Door Catharina9 om 07:55
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd

Door Rosalina42 om 07:55
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Catharina9 om 07:54
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd

Door Catharina9 om 07:54
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd





_

Andere artikelen



Jurre en de kunst van het toelaten



'Wij gaan naar oma toe. En jij?', vraagt het kleine manneke dat rechts van mij aan het gangpad zit. Ik bevind me in de intercity richting Arnhem. De moeder van de jongen en zijn iets oudere zusje zitten tegenover hem. Het knaapje zou zo in een willekeurige tv-commercial kunnen meespelen. Voor welk product maakt niet eens uit: van pindakaas tot middenklasse gezinsauto. Hij heeft je al voor zich gewonnen bij het eerste shot: een blauw geblokt bloesje, zo'n witte driekwartsbroek (dan vind ik ze nog grappig) blonde krullen, helblauwe ogen waarvan de linker afgeplakt met een vrolijk bedrukte pleister en een eigenwijs blauw brilletje op z'n neus. Zo'n innemend manneke. Een wijsneus in de dop van pakweg zes of zeven jaar. Hij heeft het boek Pluk van de Petteflet van Annie M.G. Schmidt, ooit een geliefd voorleesboek van mijn kinderen, op schoot liggen.
‘Ik heb in Arnhem een afspraak', antwoord ik hem en zou beter moeten weten. Er komt vast nog een waarom...

Het zit er tegenaan want zijn volgende vraag is: 'Wat moet jij daar dan doen?' Mama voelt de bui al hangen en grijpt in: 'Jurre, laat die meneer nu even met rust ja', maar ik knik dat het oké is en probeer Jurre uit te leggen wat voor een werk ik zoal doe. Hij denkt even na en zegt dan: 'Wij moeten op school ook schrijven, maar da's gewoon in Nijmegen hoor. Hoe heet jij?' 'Jurre!! Zo is het genoeg!', komt mama weer tussenbeide en wederom geef ik aan dat het echt oké is. Ze zal het goed bedoelen maar zo ondermijn je wel de onbevangenheid van je kind, denk ik dan. 'Ik heet Marcel. En jij bent dus Jurre'. Hij kijkt me aan met dat verbaasde koppie, hoe ik dat nou helemaal kon weten. Tsja. 'Haha, in jouw naam zit Mars', grapt hij dan. 'En die kan je opeten'. 'Ja dat klopt en vriendjes van mij noemen me ook wel zo', grap ik op kindniveau terug. Dan kijkt hij een beetje bedenkelijk en zegt: 'Maar jij bent toch veels te oud voor vriendjes'. Oké en bedankt. Mama kijkt nu steeds ongemakkelijker, maar ik verzeker haar dit een zeer welkom en vermakelijk ochtendgesprek te vinden. Ik vermoed dat Jurre meer op zijn vader lijkt.

Na een voor zijn begrippen lange stilte van tenminste twee minuten: ‘Ik heb een lui oog', gaat hij onverstoorbaar verder. Ik vertel hem dat ik al zoiets vermoedde en dat zijn goede oog daarom nu even is afgeplakt om het luie oog wat meer te laten werken. Hij kijkt me aan met een blik van ongeloof. Dat ik dat allemaal al weet. 'Ik heb hetzelfde gehad vroeger', leg ik uit. Of ik toen ook even moest huilen om die strakke pleister. Dat antwoord moet ik hem schuldig blijven. Ja, dat snapt hij wel. 'Is ook best heel erg lang geleden hè', antwoordt hij vergoelijkend. Ik geef 'm een klein vriendschappelijk porretje op zijn bovenarm en zeg: 'Je wrijft het me vanochtend wel in hè', waarop één blauw oog me totaal niet begrijpend aankijkt. Zelfs mama kan hier wel om lachen maar maant haar zoontje nu toch eens in zijn boek te gaan lezen. Jurre's zusje zucht diep. Hij zal thuis niet veel anders zijn en over alles iets willen weten. Ik hou daar wel van, die niet te stuiten kinderlijke nieuwsgierigheid waarvan ik weet dat daar ook nog wel een gezonde portie van in mij huist. Maar met kinderen om je heen leer je toch sneller die volwassen kunst van het afhouden eens te onderdrukken en juist die van het toelaten te ervaren. Gelukkig heb ik een minstens zo pittige kleindochter van twee. Over een paar jaar ga ik wel bij haar in de leer.
Wanneer ik met het gezelschap in Arnhem uitstap trekt Jurre aan mijn broekspijp: 'Jij hebt zeker allang geen oma meer hè?' Nou zeg, die kleine boef moet me wel hebben. O nee, niet afhouden, maar toelaten...

Perrongelukjes




Artikel links



Geplaatst op 23 mei 2020 06:11 en 331 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Catharina9  
23 mei 2020 06:13
Poeh slim ventje waar moeder het moeilijk mee heeft....zo zag en hoorde ik gister een tweejarige, wat die eruit kraamde leek wel een volwassen persoon.