Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord


Klik hier voor meer informatie.
Catharina's openbare dagboek
Ditjes en Datjes
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


voor ieder wat wils, wil je als gast reageren vergeet dan niet je naam erbij te zetten.



Mijn Profiel

JoCa
Ik ben nu online

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Zet een beer voor je raam
31 maart 2020 07:12

De krant op de mat met....
31 maart 2020 07:00

Ontwricht
31 maart 2020 06:57

Muziek
31 maart 2020 06:49

Een beetje humor met cijfers
31 maart 2020 06:44




Fotoboeken


De Vlinderhof (32)
_
Kabouters in de sneeuw (39)
_

De ontmoeting met Joost (30)
_
Utrechtse Heuvelrug 2 (35)
_

Boulevard en havenhoofd (41)
_
Illustraties (10)
_






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Rosalina42 om 08:43
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Rosalina42 om 08:42
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door peetieq om 08:42
_
Peetieq Online

Door Annelies1 om 08:41
_
Annelies1 Online

Door Rosalina42 om 08:41
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Rosalina42 om 08:40
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door tinekereinders om 08:40
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Rosalina42 om 08:40
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



OMDAT ER NIKS MEER TE BEPRATEN VALT


pb


Over een helletocht bij guur weer

Het zal ergens in de vroege jaren tachtig wezen wanneer het meest besproeide pispaaltje van de klas weer eens onder handen wordt genomen. Dat is zo ongeveer elke dag wel raak en dan ook nog meerdere keren per dag door meerdere groepjes, maar deze dag gaat de boel escaleren. Het gebeurt in elk geval op een dinsdag, wanneer we onze wekelijkse uitwisseling met LTS De Westhoeve hebben.
Van die wekelijkse sessie worden we sowieso altijd al erg landerig. We moeten daar van twee tot half zes naar toe en het is niet om door te komen. Twee lesuren praktijk, twee lesuren theorie. En nog voor geen vijf minuten motivatie. Als vanzelf wordt de narrigheid afgereageerd op de makkelijkste slachtoffers.
En dan vooral op die ene jongen dus.
Bij practicum gaat het al mis.
Één jongen heeft een ondefinieerbaar stuk gereedschap gevonden. Iets met een lange steel met aan het uiteinde een ijzeren wieltje. Hij zit achter ons favoriete slachtoffer en slaat hem voortdurend met dat ijzeren wieltje op zijn rug. Dat wordt het slachtoffer als vanzelf te veel en hij probeert het gereedschap weg te slaan. Maar dan trekt zijn belager dan natuurlijk weer net op tijd terug. Uiteindelijk draait het uit op zo’n kansloos handgemeen (want het slachtoffer delft als het op vechten aankomt tegen zowat iedereen het onderspit) en komt eindelijk de leraar, die al het voorafgaande blijkbaar niet heeft gezien, eens tussenbeide.
,,Wat is hier aan de hand?”
De belager antwoordt in alle ernst: ,,Door het gewicht van dat ijzeren wieltje helt dit apparaat naar voren en daardoor komt per ongeluk dat wieltje af en toe op zijn rug terecht en dan begint ie zomaar ineens te sláán!”
Om zoveel onzin bij elkaar kan ik alleen maar keihard in lachen uitbarsten. Dat is sinds kort een specialisme van mij: de laatste maanden beperk ik mijn rol in deze pesterijen tot die van lachende toeschouwer. Dan heb je evenveel lol als de pestkoppen en kunnen de leraren je nooit iets maken. Win-win.
Uiteraard komt de pestkop niet weg met die flauwekul -of eigenlijk wel, want veel meer dan een ernstige waarschuwing krijgt hij niet- en daarna weer over tot de orde van de dag.
Maar het blijkt slechts een voorbode van wat er nog te wachten staat.
In het theorieblok gaat het naar een climax. Wat er precies gebeurt is van mijn harde schijf gewist, maar het eeuwige slachtoffer is volkomen hysterisch over wat er met hem uitgehaald is en wordt krijsend en molenwiekend uit de klas afgevoerd.
En dan is er nog een knipje in de montage, want even later ben ik toevallig op de gang. Waarschijnlijk houdt het verband met iets dat ik uit een voorraadkast in de gang moet halen. In elk geval ben ik hierdoor getuige van de dialoog -of eigenlijk het gebrek eraan- tussen het afgevoerde slachtoffer en de leraar.
,,We gaan direct even rustig praten...” begint de leraar.
,,We hebben vorige keer al gepraat!” gilt de jongen. ,,We blijven maar praten en het helpt allemaal niks!”
Hierna grist de jongen zijn jas van de kapstok af en rent weg, uit dit gebouw vandaan.
De leraar, beseffend dat hij dit niet meer rechtgebreid gaat krijgen, laat hem maar lopen.
Hij gaat, tegelijk met mij, terug de klas in en houdt een stichtelijk toespraakje.
,,Ja, jongens, jullie moeten je eens inbeelden hoe het is als je altijd maar gepest wordt op school en dat je dan elke ochtend met dat gevoel in je maag naar school gaat...”
Typisch zo’n toespraak die natuurlijk geen enkel effect heeft. En bovendien ziet die leraar ons maar eens in de week. Dan kun je makkelijk de dominee uithangen. En de docenten die we de rest van de week hebben maar wanhopig proberen om het probleem écht te bestrijden. Al schiet dat verder ook niet op.
We gaan over tot de orde van de veel te lange dag en vergeten het incident. Min of meer.

Maar nu, jaren later, gaat er ineens een filmpje in mijn hoofd draaien. Ik heb part noch deel aan heel dat incident gehad, maar ik begin voor me te zien hoe het de jongen die avond vergaan moet zijn nadat hij in paniek wegrent, omdat er niks meer te bepraten valt.
Ik zie voor me hoe hij die gang uit rent, hoe dit betrekkelijk vreemde gebouw desoriënterend werkt, hoe hij, misschien wel door een waas van tranen, de uitgang zoekt.
Hoe hij naar het fietsenhok rent, zijn fiets pakt, zo snel mogelijk van dat rottige schoolterrein afgaat. Het is altijd donker als we dat gebouw uit komen. Er staat dikwijls een gure wind. Als zijn ogen niet van verdriet tranen, dan wel van de kou.
Ik zie hem in het vale licht van de lantaarnpalen zo hard fietsen als hij maar kan. Kortademig, want in slechte conditie. Hijgend en piepend waarschijnlijk.
Het wordt een lange, barre tocht. Want we zitten in de Reitse Hoevenstraat in West en ik weet in elk geval nog dat hij in Noord woont. En dan is Noord ver.
Hij fietst waarschijnlijk met de dood op zijn hielen, hopend dat hij thuisgeraakt zonder dat een of andere voorbijfietsende of voorbijbrommerende kwal hem ook nog eens iets toeschreeuwt.
Want ze pikken hem er altijd uit, waar hij ook komt. De slachtofferrol is aan hem gaan kleven en hij heeft het zelf niet door.
Bij elke lantaarnpaal die hij passeert is er misschien iets van opluchting. Weer wat dichterbij huis, weer wat verder van school. Maar een helletocht blijft het. Een vlucht voor iets dat morgen weer opnieuw begint. Hoe komt hij thuis? Hoe staat hij tegenover zijn ouders? Huilend? Woedend?
Of verzwijgt hij alles en hult hij zich de rest van de avond in een mokkende stilte?
Niets van dat alles bedenken wij als we ons door het laatste gedeelte van de les heen slepen.
Half zes uitklokken, door de gure wind naar de bushalte, naar huis. Of word ik die dag opgehaald? Vaak wel, opdat we met het hele gezin tijdig kunnen eten. Daarna Zeg ‘s Aaaa kijken.
Dat heb ik wel verdiend na weer een dagdeel tijdsverspilling.

Ko de Laat




Artikel links



Geplaatst op 25 maart 2020 05:56 en 196 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
JoCa  
25 mrt 2020 05:57
Maar een helletocht blijft het. Een vlucht voor iets dat morgen weer opnieuw begint.....