Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord


Klik hier voor meer informatie.
Catharina, de Vreemde Vroege Vrije Vogel
Ditjes en Datjes
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


voor ieder wat wils, wil je als gast reageren vergeet dan niet je naam erbij te zetten.



Mijn Profiel

JoCa
Ik ben nu online

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Fer Hakkaart
22 januari 2020 07:06

Vandaag de geschiedenis in met...
22 januari 2020 06:47

IN DE RECHTSZAAL VAN HET GEWETEN
22 januari 2020 06:42

Vroegwandeling van Geluid &...
22 januari 2020 06:38

Wekker
22 januari 2020 06:30




Fotoboeken


Kabouters in de sneeuw (39)
_
Station Amstelveen (32)
_

2 daagse Spaubeek > Sittard deel 2 (25)
_
Aan zee (21)
_

Open tuinen (25)
_
De Vlinderhof (32)
_






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Magda
30 november 2019 20:56
_
Veel recepten. Ik kom nog eens terug Liefs M.

Tjeerd
22 juni 2019 09:33
_
Hij doet het weer gefeliciteerd

Catharina
10 april 2019 07:25
_
Dank je wel Hera het was een dag naar mijn hart eigenlijk nu bijkomen van alles wat er is gebeurd maar zo weer foetsie en foto's maken om mee te beleven speciaal voor jou.




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door JoCa om 07:13
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door JoCa om 07:12
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door JoCa om 07:11
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door JoCa om 07:10
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door JoCa om 07:09
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door joke om 07:04
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door joke om 07:02
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door joke om 07:01
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



MINSTENS EENTJE PER DAG, ZO NIET MEERDEREN




Over de erfenis van je eigen betrokkenheid

Het is maart 1999 wanneer ik net mijn eerste theaterproductie achter de rug heb. Een lange serie voorstellingen in de Tilburgse schouwburg. Ik heb mij er in ondergedompeld en heb er in gewoond alsof het een Olympisch dorp was. Het was geen onverdeeld succesvolle productie, maar ik heb enkele opvallende tekstbijdragen geleverd en daarmee een ticket naar de volgende editie verdiend alsook doorgangen naar een paar andere producties.

Maar ik kom in een vacuüm terecht. Ik heb maandenlang het hele traject van repetitie tot uitvoering meegemaakt en ben tijdens het schouwburgtraject dagelijks doorgezakt met de cast. Ook heb ik, betrokken als ik ben, mezelf tot doel gesteld om iedereen die aan deze productie meedoet minstens één keer gesproken te hebben. Die belangstelling wordt zeer gewaardeerd maar na de serie krijg ik ‘m als een boemerang in mijn gezicht terug.

Er gaat lange tijd geen dag voorbij zonder dat ik iemand uit de productie tegenkom. ‘n Acteur, ‘n grimeuse, ‘n decorbouwer, ‘n balletmeisje...ik kan de straat niet op of ik struikel er wel over. Of het nu in de binnenstad is of op een afgelegen industrieterrein.

Elke dag. Minstens een half jaar lang. Minstens eentje per dag, zo niet meerderen.

En dat neem ik niemand kwalijk. Uiteraard niet. Maar mijn leven lijkt ineens zo uitzichtloos.

Ik heb op dat moment vrijwel geen werk, de volgende productie is nog ver weg en ik kom niet los van de vorige.

Het is alsof ik gegijzeld ben in een zaal waar het feest allang voorbij is, tussen onafgeruimde tafels met wijnvlekken op het kleed, glazen met wijndroesem, boordevolle asbakken en borden met restjes huzarensalade en koude bitterballen. Ik moet stappen voorwaarts zetten, maar blijf met één been in het vorige stadium haken. Het kruipt tussen mijn oren.

Uiteindelijk komt er weer ander werk en verdwijnen de medewerkers van de productie langzaamaan uit mijn vizier. Als er een nieuwe editie van de tweejaarlijkse theaterproductie aankomt, struikel ik in de binnenstad ineens weer over de acteurs. Alsof ze naar de schouwburg toetrekken als lemmingen naar de zee.

Bij elke editie neem ik wat meer afstand. Ik ga steeds minder met de cast op stap tot ik enkel nog de laatste avond mee ga. Bij mijn vierde editie neem ik echter op de dernière-avond afscheid van iedereen in de schouwburgbrasserie. Inmiddels is het repetitie- en voorstellingenbezoek ook al verminderd. Bij mijn vijfde editie zien ze me pas bij de première. En daarna ook nooit meer.

Ik ben er klaar mee en het is tijd, nee de hoogste tijd voor nieuwe uitdagingen.

Maar het loslaten was al veel eerder begonnen, ver voordat ik kon weten waar en wanneer het avontuur voor mij zou eindigen.

Hoewel het aantal mensen dat ik bij al die edities heb leren kennen in de honderden moet lopen en je in Tilburg altijd iedereen op den duur wel weer tegenkomt, zie ik nu nog zelden mensen uit deze periode. Of ik zie ze althans niet bewust. Vermoed ik.

In de tijd dat alles nog spannend en nieuw was en de productie een centrale rol in mijn leven speelde, zag ik altijd en overal mensen die er iets mee te maken hadden. Nu vallen ze blijkbaar goeddeels op mijn blinde vlek. Want het kan niet waar zijn dat al die medewerkers vroeger tegelijk met mij door de stad liepen en nu nooit meer.

Mensen denken van veel dingen dat het science fiction is, maar leven ondertussen in hun eigen twilight zone.

Ko de Laat






Geplaatst op 04 december 2019 06:10 en 198 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.