Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
De vrije vroege vreemde vogel vliegt verder
Van columns via fotografie, geschiedenis, kunst, legpuzzels, recepten naar natuur- en stadswandelingen en nog veel meer
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Voor ieder wat wils. Gasten zonder naam en betweters maken kans verwijderd te worden!



Mijn Profiel

Claire9
Ik ben nu online

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen


Ik moest vanmorgen denken ....
17 april 2021 06:24

Die van nummer 158
17 april 2021 06:10

Piekeren > Je bent niet wat...
17 april 2021 06:04





Fotoboeken


Open Monumentendag (28)
_
Aan zee (21)
_

Katwijk (32)
_
De blauwe uier (64)
_

De Wilck (56)
_
Katwijk aan Zee (50)
_



Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door SiebevanderBij om 09:10
_
SiebevanderBij Online

Door peetieq om 09:08
_
Peetieq Online

Door Claire9 om 09:04
_
Claire9 Online

Door dolfje om 09:04
_
Dolfje Online

Door LadyLely om 09:03
_
LadyLely Online

Door wimmie44 om 09:00
_
Wimmie44 Online

Door frances om 08:59
_
Frances Online

Door fraagis om 08:58
_
Fraagis Online





_

Andere artikelen



Een goed mens



zou het deze keer gaan lukken


eerst uitgesteld door ziekte Aart Staartjes


er kwam een vervanger


en gisteren zou ik het redden


vanwege langdurige ziekte


EEN GOED MENS

Jules Croiset en Victor Reinier

Wanneer het einde nadert, krijgt een stervende dokter bezoek van zijn jongere ik. Samen blikken ze terug en stellen elkaar de vraag: waarom is het leven zo anders verlopen dan verwacht? Valt het te wijten aan de naïviteit van de jeugd, of komt het door de cynische bril van de ouderdom? Wellicht komen ze tot de conclusie dat het leven toch minder is mislukt dan ze dachten...

Een prachtige thrillerkomedie met topacteurs Aart Staartjes en Victor Reinier.





Iets over Victor uit de Margriet


Acteur Victor Reinier (55) daagt zichzelf graag uit. Binnenkort op het toneel, waar hij samen met Jules Croiset speelt, maar ook thuis in de keuken of bij het schrijven van een script.

Aan tafel zitten met Victor Reinier is een belevenis. Het is elf uur in de ochtend en voor zijn neus staan een kop koffie en een heerlijke biefstuk, mét sambal, want daarmee smaakt alles lekkerder. Hij neemt zijn werk heel serieus. Zijn taak als vader ook. Die serieuze kant, wil hij maar zeggen, is er dus ook. Maar die kan er alleen zijn omdat die andere kant, die bourgondische, er ook is. Dit voorjaar speelt hij met Jules Croiset in de voorstelling Een goed mens. “Dé Jules Croiset,” zegt hij daarover. “Een icoon. Als je met zo’n groot acteur mag spelen, zeg je geen nee. Punt.”

Word je er verlegen van om naast zo’n groot acteur te staan?

“De eerste keer dat ik naast hem stond, maakte me dat een beetje aan het blozen. Ik vind Jules niet alleen een bijzonder getalenteerd acteur, maar ook een ontzettend lieve man. Allebei komen we uit een acteursfamilie. Mijn tante, Annet Nieuwenhuijzen, heeft met Jules samen gespeeld. Ik op mijn beurt heb les gehad van zijn broer Hans en samengewerkt met zijn zoons Vincent en Niels. We hebben een goede klik samen. We kunnen best hard zijn tegen elkaar terwijl we elkaar bewonderen en respecteren. Ik vind het ook prettig om naast iemand te staan die een bak aan ervaring heeft.”

Komt dat dan omdat je nog steeds kunt leren?

“Ja! Het is onzin om te denken dat je niet meer hoeft te leren. Waarom? Omdat je in films hebt gespeeld? Omdat je op televisie bent geweest? Daar geloof ik niet in, je bent echt zo goed als je laatste rol. Ik vind ook dat je als acteur, en als mens, nooit bent uitgeleerd. Als ik naar Jules kijk hoe hij bepaalde scenes aandikt, of juist heel klein maakt, of hoe hij zijn stem gebruikt, dat zijn allemaal leermomenten. Ik ben nu ook steeds meer aan het schrijven en regisseren, dat is een groot leerproces en daarin groei ik ook als acteur. Ik begrijp bijvoorbeeld nog beter hoe je je in een personage kunt verdiepen. Dat helpt mij weer in het acteren.”

Je schrijft en regisseert voor Flikken Maastricht, is dat een logische volgende stap?

“Ik heb de ambitie om te groeien en dan is het zeker een logische stap. Het is eigenlijk heel organisch ontstaan. Toen ik in Baantjer speelde, heb ik een keer tegen de scenarioschrijvers gezegd dat ik een leuk idee had. Zij hadden zoiets van: schrijf het eens op. En dat ben ik gaan doen. En nee, dat was niet meteen tikken en klaar. Schrijven is een ander vak en een ander proces. Op dit moment is Flikken Maastricht voor mij een fantastisch project. Ik speel erin en schrijf en regisseer sommige afleveringen. Op een gegeven moment wil ik meer achter de schermen werken, echt de maker zijn, zeg maar. Ik ben nu samen met een vriend een dramaserie aan het schrijven. Ik vind het leuk om mezelf steeds weer uit te dagen.”

Schrijven heel anders dan spelen

“Eigenlijk ben je als schrijver god. Ik schrijf over leven en dood. Ik laat mensen doodgaan en dan denk ik even later: o nee, toch niet. Ik bepaal of iemand gelukkig of ongelukkig is en of iemand iets doet wat door de beugel kan of niet. Dat schrijven vind ik fenomenaal. En het is fijn dat ik dat een beetje in de luwte, onder de vleugels van die scenarioschrijvers, heb kunnen ontplooien. Ik heb wel moeten leren om te vertrouwen dat het goed is. Ik ben namelijk best onzeker over het schrijven geweest. Is het wel goed wat ik doe? Zit iemand hier wel op te wachten? Slaat het ergens op, dat wat ik schrijf? In die zin ben ik geen geboren schrijver, ik heb lang bevestiging nodig gehad.”

Je wilde toch liever directeur van een poffertjeskraam worden?

“Haha, ja! Dat was mijn jongensdroom. Ik zag mezelf al staan in zo’n mooie poffertjeskraam, met een wit pak aan en een schort voor en dan die poffertjes zo snel omdraaien met een vork. Het leek me ook gezellig, al die mensen die bij je kraam komen en blij worden van wat jij voor ze maakt. Ik vind koken iets magische hebben, het is eigenlijk toveren. Je mixt wat ingrediënten, zet er een vuur onder en, hup, je hebt een maaltijd.”

Schuilt er ook een chef in jou?

“Ik kan best lekker koken. Ik had ook een goede leermeester: mijn moeder is een fantastische kok. Als jongetje stond ik naast haar in de keuken. Mensen kwamen ook graag bij ons eten. We hadden vroeger een klein huisje met van zo’n witte, vierkante tegeltjeswand in de keuken. Iedereen die bij ons kwam, gasten, vrienden, die kreeg een stift en mochten ze op één zo’n tegeltje hun lievelingseten opschrijven. Als je dan kwam eten, dan keek mijn moeder op dat tegeltje en dan maakte ze dat. De hele keuken was op een gegeven moment vol geschreven.”

Kookt ze nog steeds voor iedereen?

“Nee. Ze is 83 en heeft het koken een beetje opgegeven. De rollen zijn omgedraaid, nu kook ik voor haar. In Nederland heb ik er niet altijd tijd voor, maar als we in ons familiehuis in Frankrijk zijn, kook ik elke dag. Sinds mijn vader ruim een jaar geleden overleed, neem ik mijn moeder mee als we daarnaartoe gaan. Het is een prachtige plek, op een berg in de Dordogne. Mijn opa heeft het gekocht toen ik een baby was. Hij reed door die streek, werd verliefd op de natuur en zag dat dit huis te koop stond. Ik ben er als kind opgegroeid, neem mijn kinderen nu mee. Dat vind ik mooi, dat je als het ware een plek doorgeeft. We zijn daar weg van alle hectiek, het leven gaat daar in de eerste versnelling. Als we brood nodig hebben moeten we een kwartier rijden.”

Is het gemis van je vader daar meer voelbaar, juist omdat het zo’n serene familieplek is?

“Het gemis is eigenlijk wel overal hetzelfde. Ik denk dat mijn moeder hem daar vooral heel erg mist. Het was ook zo hun plek. Ze waren er soms wel een halfjaar achter elkaar. Ik had een heel goede band met mijn vader. Ik vond het ook mooi dat ik heel verdrietig was toen hij stierf. Dat zegt veel over de relatie die je hebt. Ik vond het leuk om hem op te halen en met hem naar café De Pieper te lopen en dan een biertje te drinken en kletsen over alles en niks. Het was heel intiem om daar met hem te zijn. Soms zeiden we helemaal niks, zaten we gewoon naast elkaar. Ik kom nog wel bij De Pieper, dan sleep ik mijn moeder mee. En dat is hartstikke leuk, maar toch anders.

Mijn vader vond dat als je iets doet, je het ook goed moet doen. Het heeft geen enkele zin om iets halfslachtig te doen, dan kun je het net zo goed niet doen. Ik kan ook heel slecht tegen mensen die gemakzuchtig zijn. Hoezo? Doe gewoon je stinkende best. Lukt het niet? Dan heb je het in elk geval voor tweehonderd procent geprobeerd.”

Je hebt twee volwassen kinderen en een dochter van vijf, ben je nu op een andere manier vader?

“Ja, maar dat komt natuurlijk ook omdat ik in een andere levensfase zit. Toen mijn oudste werd geboren, kwam ik net van school, had amper werk en moest allemaal kleine klusjes aanpakken. Die totale onrust die ik toen had, die is er nu niet meer, ik heb veel meer vertrouwen dat het allemaal wel goed komt. Ik word niet meer angstig van een paar lege bladzijdes in mijn agenda. Ik denk dat je voor de tweede keer sowieso een meer ontspannen ouder bent. Als Robin valt kan mijn vriendin Aimee schrikken. Dat deed ik vroeger ook, terwijl ik nu denk: joh, die staat wel weer op. Het is ook leuk om mijn oudsten als volwassenen te zien. Ze zijn behoorlijk reislustig. Mijn zoon, Jesse, heeft een wereldreis gemaakt en Janna, mijn dochter, heeft een halfjaar in Zuid-Afrika gewoond. Gelukkig duurt het nog even voordat Robin uitvliegt. Ik zie wel dat ze net als haar broer en zus heel nieuwsgierig is. Ze kan al een beetje lezen en schrijven, en dat is niet omdat we haar pushen, maar omdat ze op onderzoek uit gaat: Hoe schrijf je dat? Wat staat hier?

Ik ben bang dat ik mijn nieuwsgierige genen aan al mijn kinderen heb doorgegeven. Als wij ergens zijn en er hangt een bordje verboden toegang op de deur, dan is dat de deur waar we in gaan. Dat is overigens ook iets wat ik weer heb geleerd van mijn vader.”

Laten we het over liefde hebben, ben je gelukkig in de liefde?

“Ja! Ik ben natuurlijk ook een geluksvogel. En etaleer dat geluk ook graag. Ik ben niet iemand die zwelgt in tegenslagen. Ik heb heus mijn deel ellende gehad, net als iedereen, maar focus me vooral op dat wat goed gaat. Daar heb je gewoon meer aan. Mijn vriendin Aimee, mijn kinderen, maar ook mijn ex-vrouw, zijn allemaal lichtende voorbeelden van mijn voorspoed.”

Je hebt een goed contact met je ex-vrouw?

“Zij is mijn beste vriendin. Zij kent mij ook het best van iedereen. Ik vind het niet meer dan normaal dat je goed omgaat met je ex. De meeste mensen vergeten dat het grootste deel van je relatie hartstikke leuk was. En dat het treurig is als iets niet lukt en dat je daar boos en verdrietig om mag zijn, maar dat het altijd goed is om te herinneren wat wel goed is geweest.”

Wat maakt dat je met Aimee gelukkig in de liefde bent?

“Zij is een buitengewoon intelligente vrouw, en heel knap en geestig. Ik kan over alles met haar praten. We zijn nu negen jaar samen en nog steeds kan ze dingen vertellen waarvan ik denk: wow, wat ontzettend interessant. Sommige mensen hebben elkaar niks meer te vertellen na een paar jaar, maar wij zijn eigenlijk nooit stil. En natuurlijk botsen wij ook weleens, maar ik vind de ergernissen die je in een relatie hebt ook goud waard. Elkaars onhebbelijkheden kun je ook zien als iemands kracht. En het is vaak ook iets waar je ooit verliefd op bent geworden. Pleit ik mezelf hiermee vrij? Nee, want Aimee heeft ook weleens genoeg van mijn onhebbelijkheden.

Ik ben namelijk best wel grenzeloos. Als ik met vrienden op stap ga, dan kijk ik niet meer op mijn horloge bij wijze van spreken. En ik snap goed dat het irritant kan zijn als je zit te wachten op iemand die de tijd vergeet. Aan de andere kant ben ik ook grenzeloos in mijn liefde. Het is dus ook een goede karaktertrekje.” Dan een schaterlach, ogen die stralen. “Ik zei het toch net? Ik focus altijd op de goede kant.”

Tekst | Saskia Smith



Artikel links



Geplaatst op 29 mei 2019 07:54 en 386 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Claire9  
29 mei 2019 07:57
Het is me gelukt eindelijk weer eens naar een toneelstuk ik ben er gek op
ik liet me verrassen had me niet ingelezen en nu achteraf begrijp ik hoe het zat
goed spel van die 2 Victor eens niet van Flikken Maastricht zwaaiend met een pistool en je maar af vragend wordt het nog wat met zijn collega...enfin Aart Staartjes kwam ik voor maar Jules Croiset helemaal goed

we werden naar voren gezet 10 rijen dus lekker 3e rij en bijna alles goed te horen maar vooral zien...er werden opnames gemaakt dus camera's.

Ofsen  
29 mei 2019 13:37
Ik kan me niet heugen ooit naar een toneelstuk geweest te zijn. de laatste vond ik heel erg druk, meen in jaren 70. ga liever naar de film. directeur poffertjeskraam. ik wilde vroeger ijscoman worden daarna piloot en kwam uiteindelijk in een onderzeeboot terecht
_





_
Claire9  
29 mei 2019 16:51
Ik ben er gek op wat toneel betreft. film ook eerdaags weer het liefs overdag hier in Alphen.

Hera  
02 jun 2019 22:39
Fijn dat je nu eindelijk toch kon gaan ik ben niet zo gek op toneel, jaren geleden dat ik daar heen ben gegaan
_





_
Claire9  
03 jun 2019 09:37
Ja ooit de ambitie gehad iets ermee te doen...kan best wel acteren denk ik doe ik in het normale leven ook. zit ook een beetje in de familie.